Page 100 - Ege Life Dergisi 114. Sayı Haziran 2017

Bu sene İnsanlığa Hizmet Eden, İzmir’deki 5 kadından biri- Bir enerji patlaması yaşıyordum. Yaptıkça coşuyor, sevildikçe
si olduğumu söyleyerek, ödül vereceklerini söyledi. Önce şaka daha çok işler yapmaya başlar hale gelmiştim. Yorgunluk duygusu
zannettim, sonra herhâlde küçük bir tören yapılır dedim. Ancak şekil değiştirmişti. Gece yatarken yatağımda gülümsüyordum ve
bundan tam bir ay önce, Fuar’da bu ödül için anons edildiğim- o kadar huzurla uyuyordum ki, anlatamam.
de, aklıma birden yıllar önce seyrettiğim John Nash’in sahnedeki
hâli geldi. Elime kocaman bir plaket verdiklerinde, bir de benden
küçük bir konuşma yapmam istendiğinde, şükrediyordum. Yıllar
önce “insanlık yolculuğuna” çıkmayı hayal ettiğim an ve anıları-
mı yaşamaya başlamıştım.

Ne garip değil mi, hayalini yıllar önce kurduğun bir dilek ger-
çekleşmişti. Bana bu ödülü neden vermişlerdi. EVET; ben kendi-
me verdiğim bir sözü tutmuş, başkan olur olmaz yazdığım 10 pro-
jenin neredeyse 7’sini gerçekleştirmiştim. Ama yapılacak daha 3
yeni proje daha vardı. Ben bunları yapacağımı söylerken aklımda
ne bir ödül almak, ne de bir beklenti vardı. Ama ne mutluydum
ki, hepsi çorap söküğü gibi ardı arkası gerçekleşmişti. Yaşamım
boyunca hiç şımarmayan birisi olarak yola devam edip onuncu Her şeyin bir sonu nasıl oluyorsa, bizim de dönem sonu konfe-
projemi gerçekleştirinceye kadar yoluma devam edecektim. ransımız olacaktı. Bu konferansa genellikle büyükler “hasat mev-
simi” derler. Yani tam bir yıl boyunca ne yaptığın işte böyle bir
günde ya ödüllendirilir ya da olsun yine de çok başarılıydın de-
nilir. Yola çıktığımda hiç bu son anı düşünerek yaşamamıştım.
Arada bir aklıma geldiğinde bunu zaten kendi kulübüm için yapı-
yorum desem de, garip bir huzursuzluk da yaşamıyor değildim.

Yaşamım boyunca, kadınlar ve çocuklar hep önceliğim olmuş-
tu. Geriye kalan projelerde özellikle ilköğretim okulu öğrencileri
vardı. Bu sene hem TEGV hem de EÇEV’in öğrencileri ile içli dışlı
olmuştum. Bu nedenle yine onlarla birlikte olacağım son projeler
beni mutluluk ötesi mutluluğa taşıyordu ve sonunda bütün projeler
23 Nisan Çocuk Bayramı ile sonlanmış oldu. Kulüp üyesi arkadaş-
larım, yönetim kurulum artık arkamdan koşmaktan vazgeçmişler,
beni takip eder gibi yapıp, sonra geride kalıp, son anda da final ye-
rine gelerek yanımda olduklarını gösterir hâle gelmişlerdi.
Çünkü benden önceki başkanlar bu kulübü bir yerlere taşımış-
lardı. Ve onların katkıları vardı, peki benim katkım ne olacaktı
ya da olmuştu? Ödül neydi, ya da neden ödül önemliydi. Ben ödül

98 Ege Life HAZİRAN 2017