Page 100 - Ege Life Dergisi 160. Sayı Mayıs 2021

KÖŞE YAZISI

“Gıda İsrafı” konusunun da altına önemle çizmek gerekmekte- kendi iş yerlerinde çalışan “işçi” kategorisine koydular.
dir. Bu kadar aç insanın olduğu bir dünyada, üretilen gıda madde-
lerinin %10’unun tüketilmeyerek çöpe atılması, anlaşılacak bir du- Bir ülkede, gıda egemenliğinden bahsedebilmemiz için;
rum değildir. Günde yaklaşık 1,3 milyar ton gıda, çöpe gitmektedir.
1) Çiftçinin “Ürün fiyatını” belirleme özgürlüğü olmalıdır. Bu-
21.Yüzyılın ikinci yarısından sonra, “su ve gıda”nın, en strate- nun sonucunda, adil bir gelire sahip olabilecektir.
jik iki ürün olacağı unutulmamalıdır. Küresel ısınma ile tatlı su
kaynakları gün geçtikçe yok olduğu düşünülecek olursa, insanla- 2) Destekler, çiftçinin yaşamına ve tarımın sürdürülebilir ol-
rın içme ve kullanma sularına ulaşmasının ne kadar zor ve mali- masına zarar verecek, onu borç yükünün altına sokacak şekilde
yetli olacağı, bundan kaynaklı tarım için çok önemli olan suyun verilmemelidir.
da yok olma tehlikesi ile karşı karşıya kalacağı gerçeği, her birimi-
zi endişelendirmelidir. 3) Gıda, bir ülkede “meta” olmamalıdır.

Gıda Egemenliği, hangi noktada başlar? 4) Açlığın nedeni “verim düşüklüğü” değildir. Gerçek neden;
gelir dağılımının bozukluğu ve eşitsizliğidir.
Bütün dünyada yaşayan halklar ve topluluklar, ekolojik ve
sürdürülebilir yöntemlerle üretilen; sağlıklı, kültürel olarak uy- 5) Tohum, asla büyük şirketlerin egemenliğinde olmamalıdır.
gun gıdalara sahip olmak ve kendi gıda, tarım sistemlerini ve
tarım politikalarını belirleyebilme haklarına sahip olmalıdırlar. 6) Dünyaya dayatılan “Tarım teknolojileri”, endüstriyel tarımı
1980’lerden bu yana gerek yerel topluluklar gerekse de ülkeler bu (tarım zehirleri, kimyasal gübreler, aşırı su, şirket tohumları, ağır
haklarını çoktan kaybetmişlerdir. Nasıl mı? Çok basit, “ulus ötesi makinalar ile yapılan tarım), monokültür tarımı (tek veya az sayı-
şirketler” tarafından… da ürün yetiştirme) destekler niteliktedir. Gıda egemenli-
ğinde “agroekolojik tarım” (tarım zehirleri, kimya-
Gelişmiş ülkeler, gümrük vergileri- sal gübreler olmaksızın, yerel bilgileri, ekolojik
nin düşürülmesi/ ya da sıfırlanması süreçleri kullanarak yapılan tarım) esastır
konusunu gıda pazarlarının “ser- ve gıda güvenliği içinde zorunluluktur.
bestleşmesi” için faydalı olacağını
iddia ettiler. Sonuç; kendi ülkele- Gıda Demokrasisi
rinde maliyetin bile altında çiftçi-
lerden satın aldıkları birçok ürünü “Son ırmak kuruduğunda, son ağaç
dampingle gelişmekte olan ülkelere yok olduğunda, son balık öldüğünde; beyaz
ihraç ederek, bu ülkelerin üretim yapı- adam paranın yenilemeyen bir şey olduğunu
larını tahrip ettiler. Daha önemlisi, çiftçiyi, anlayacaktır”

98 Ege Life MAYIS 2021