Sarıldığımda, kollarım onun sırtında kavuşabilecek kadar büyümemiştim henüz “O” gittiğinde. Bu, ondan ayrı kutladığım beşinci ‘Babalar Günü.’

İlk zamanlar, gönderilmemiş mektuplarla dolar çekmecelerin. Aklına her gelişinde, koltuğunun önünden her geçişinde, sokağında “Baba” diyerek ağlayan her çocuk sesine dolar gözlerin…
Sonraları biraz katılaşır, dolmamayı öğretirsin gözlerine. Gerçek, hiçbir zaman böyle değildir aslında çünkü sokağında gene bir çocuk ağlar, gözlerin gene dolar, sen sadece dolan gözlerini saklamayı öğrenirsin.
Her gördüğün yüz, her duyduğun ses, onu hatırlatmaya yeter. Annenin, kardeşlerinin gözlerinden kaçırırsın gözlerini.
Yerine hiçbir şeyi, hiç kimseyi koymaya yeltenmez, aklından bile geçirmezsin. Günler geçer, binlerce taziye kucaklar seni. El ayak çekilip kaldığın zaman başınla yalnız, cansız bir bedeni yakıştıramazsın… O koca yürekli, ölümsüz ruhlu büyük adama. Bütün kapıların ona açıldığını, onu kaybetmeden öğrenemezsin.

Yokluğuyla büyürsün

O, gittiğinde büyürsün mesela. Sorumlulukların olur, kavgaların olur… Arkandaki kocaman dağların yokluğunu, rüzgarlar esince keskin, keskin sırtına, o hayat kavgalarında öğrenirsin… Ne kadar da bilsen kendini, babasızlıkta daha farklıdır mahalle baskısını öğrenişin...
Özlemeyi öğrenirsin… Kaybettiğin insanın, son çiğnediği sakızın ambalajını saklamayı öğrenirsin… En değerli şeyin olup çıkıverir küçük bir ambalaj…
Hayatındaki “O” kadını düşünürsün sonra, olağanca gücüyle arkanda durmuş, sen hissetmeyesin diye için için ağlayan “O” kadını.. Anneni… Onun yaralarını, kapatacak merhemin yokluğunu da anlarsın, öğrenirsin… Hissettirmezsin…
Günler , gelir geçer… Alışır gibi görünürsün… Bir yanın, hep eksiktir… Acılarınla, büyürsün…

Koca yürekli adam

Tarih, 1 Mayıs 2006’ydı. Günlerden pazartesiydi. BABAMI, CANIMI, İLK AŞKIMI kalp krizi sonucu kaybettim. .. Koca yürekli babam Hasan’ı O günden sonra, kalbi büyük insanların, kalp krizi sonucu öldüğünü düşündüm hep… Babamdı, kolumdu, kanadımdı, dayanağımdı… O en çok beni seviyordu, ben en çok onu seviyordum… Dünya’nın en büyük sevgisine sahipti. Yaşasaydı, 52 yaşında olacaktı. Tarifi imkansız, güzel güzel, derin derin bakardı…

BABACIĞIM… Seni çok seviyorum… İlk kez, duygularımı yazıya dökerek, yazarak kutluyorum gününü… Yokluğunla acılar çekmiş, çektiğim acılarla büyümüş olarak, sana ve aileme yakışan duruşumla, senin parçan olarak,
BABALAR GÜNÜ’nü kutluyorum…

Babalarını kaybedenlerin acılarını paylaşıyor, bu vesile ile M.Ali Gökalp, Erol Ünal, Fadıl, İlyas ve Cemil Sabırlı başta olmak üzere tüm babaların, baba adaylarının da BABALAR GÜNÜ’nü kutluyorum…

• Tanıdığım en koca yüreklilerden biri olan A.Tayyar Doğan’a da Teşşekür ederim Babalar günün kutlu olsun..